agar hata beine ma fasele yek

nafase,nafase mano begir,baraye

yeki shodan agar marge man base

 nafase mano begir

آهای تو که به خوابی

عمیق و سرد رفتی

تو قلبا سبز موندی

اگر چه زرد رفتی

کنارخاطراتم  

                                                      
با تو همیشه خنده ست

طرحی که از تو دارم

شبیه یک پرنده ست                 

 

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

هرجا که باشی خوبه

روشن و بی غروبه

غمی نداره تا هی

به قلب تو بکوبه

تو اوج هر بی کسی

همیشه سبز و زنده

بدون دلواپسی

پر بزن ای پرنده

شب و روز پیش منی  

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

آهای تو که به خوابی

عمیق و سرد رفتی

تو قلبا سبز موندی

اگر چه زرد رفتی

کنار خاطراتم

با تو همیشه خنده ست

طرحی که از تو دارم

شبیه یک پرنده ست

شب و روز پیش منی

تو هنوز پیش منی

تو هنوز تو سفره

دل درویش منی

لحظه ها را با تو بودن ...
در نگاه تو شگفتن ...
حس عشقو در تو ديدن ...
مثل رويای تو خوابه ...

با تو رفتن با تو موندن ...
مثل قصه تو رو خوندن ...
تا هميشه تو را خواستن ...
مثل تشنگی آبه ِ.

اگه چـشمـات منو ميخـواست تو نگـاه تــو می مـردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات می سپردم

اگــه اسمـم و مي خـونـدی ديـگــه از يـاد نمی بــردم
اگــه با مـن تــو مي مـونـدی همـه دنيـا را می بــردم

بی تو اما سرسپردن ...
بی تو و عشق تو بودن ...
‌تو غبار جاده موندن ...
بی تو خوب من محاله ِ.

بی تو حتی زنده بودن ...
بی هدف نفس کشيدن ...
تا ابد تو رو نديدن ...
واسه من رنج و عذاب ِ.

اگه چـشمـات منو ميخـواست تو نگـاه تــو می مـردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات می سپردم

اگــه اسمـم و مي خـونـدی ديـگــه از يـاد نمی بــردم
اگــه با مـن تــو مي مـونـدی همـه دنيـا را می بــردم

تـــوی قـلب مـن عــزيــزم هيـچ کـسی جـايـی نــداره
دل عـــاشقـم بــه جـــز تـو هيچ کس و دوست نــداره

اگه چـشمـات منو ميخـواست تو نگـاه تــو می مـردم
اگه دستات مال من بود جون به دستات می سپردم

اگــه اسمـم و مي خـونـدی ديـگــه از يـاد نمی بــردم
اگــه با مـن تــو مي مـونـدی همـه دنيـا را می بــردم

به من نگاه کن واسه یه لحظه

نگات به صدتا آسمون می ارزه

من از خدامه بکشم نازتو

تا بشنوم یه لحظه آوازتو

من از خدامه پیش تو بمونم

جواب حرفاتو خودم بخونم

من از خدامه بمونم دیوونت

سر بزارم رو شهر امن شونت

من از خدامه بمونی کنارم

صدای شعله ها که گر میگیره تو هوا و میسوزه

              صدای قلب ماست که مهربون و بی صدا تو ظلام شب دنیا میفروزه

وقتی که جسمت مثل یه پرنده گر میگیره از غم تاریکی و بیداد این زمونه

              ققنوس عشقت میخونه ترانه پر میکشه

از میون شعله ها هی میکشه زبونه

                       قصه عشق تو این غم سرکش

قصه آتیش و عزم سیاوش

                        قصه دشمنه و کمون آرش

هر ذره خاکستر قلب تو

              یه خورشید واسه بچه های شهر

اسم تو یه پیام مشعل این ظلامه

صدای شعله ها که گر میگیره تو هوا و میسوزه

          صدای قلب ماست که مهربون و بی صدا تو ظلام شب دنیا میفروزه

بنویس دنیای منی

                              همه رویای منی

منم اون بیتابی موج

                            تو هنوز دریای منی

اگه کسي رو دوست داري نه براش ستاره باش نه آفتاب چون هردوشون مهمون زود گذرند. پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي

رستنی‌ها کم نیست،
من و تو کم بودیم،
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم!


گفتنی‌‌ها کم نیست،
من و تو کم گفتیم،
مثل هذیان دم مرگ،
از آغاز چنین درهم و برهم گفتیم.


دیدنی‌‌ها کم نیست،
من و تو کم دیدیم،
بی‌سبب از پاییز
جای‌ میلاد اقاقی‌ها را پرسیدیم.


چیدنی‌ها کم نیست،
من و تو کم چیدیم،
وقت گل دادن عشق روی دار قالی‌،
بی‌سبب حتا پرتاب گل سرخی‌ را ترسیدیم.


خواندنی‌‌ها کم نیست،
من و تو کم خواندیم،
من و تو ساده‌ترین شکل سرودن را در معبر باد
با دهانی‌ بسته وا ماندیم


من و تو کم بودیم،
من و تو اما در میدان‌ها
اینک اندازه‌ی ما می‌خوانیم!

ما به اندازه‌ی ما می‌بینیم!
ما به اندازه‌ی ما می‌چینیم!
ما به اندازه‌ی ما می‌گوییم!
ما به اندازه‌ی ما می‌روییم!

تو هیچوقت واسه من مثل یه شاخه گل نبودی
آخه گل که می دونی افسونگر و زیباست

هزار اسیر و دلداه و عاشق داره امّا
از تیغ غرورش چه زخمها که رو دلهاست

نمی خوام که بگم حتّی برام نوگل بهاری
آخه گل که همیشه زیبا نمی مونه
تا بهار که میاد قشنگ و پر غرور امّا
بهار که موندی نیست یه روزم نوبت خزونه

تو معنای یه احساس قشنگی
مثه گرمی عشق و شوق دیدار

نـوازشــم کــن و بـبـیــن
                              عشق می ریزه از صدام
صدام کــن و ببـین که باز
                              غنچه می دن تـرانه هام
اگر چه من به چـشـم تو
                               کمـم قـدیمی ام گمـم
آتشـفشـان عـشـقـمـو 
                              دریـــای پــر تـلاطــمــم